Jak pomagam?

Świadcząc Państwu profesjonalną pomoc, opieram się na wiedzy zdobytej w ramach jednolitych studiów magisterskich z psychologii, a także licznych kursów z zakresu m.in. pomocy psychologicznej, interwencji kryzysowej, psychotraumatologii w ujęciu psychoanalitycznym oraz psychoterapii psychodynamicznej. Dbając o jakość pracy, poddaję ją regularnej superwizji oraz pracuję zgodnie z Kodeksem Etycznym Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

 

Oprócz formalnego przygotowania oraz dążenia do stałego wzrostu kompetencji, zmierzam do tego aby kontakt ze mną oparty był na otwartości, bezpośredniości oraz uznaniu dla autonomii pacjenta. Staram się rozumieć indywidualne oraz społeczne konteksty funkcjonowania osoby zgłaszającej się po pomoc i zmierzam do rozszerzenia perspektyw postrzegania danej sytuacji. Terapia ma stwarzać okazję do pełnego i otwartego przeżywania siebie, a także przyglądaniu się różnym aspektom swojego życia oraz swojej osoby. 

Konsultacje wstępne

 

Rozpoczęcie terapii jest poprzedzone kilkoma (zwykle trzema) spotkaniami konsultacyjnymi, służącymi wzajemnemu poznaniu, postawieniu wstępnej diagnozy oraz nadaniu ram leczenia. Ustalana jest na nich m.in. częstotliwość spotkań, zasady płatności czy odwoływania sesji. Jest to również dobry czas na zmierzenie się ze swoimi ewentualnymi wątpliwościami do skorzystania z pomocy psychologicznej. Czas jednej konsultacji wynosi 50 min.

Psychoterapia psychodynamiczna

Słowo terapia wywodzi się z języka greckiego i oznacza opiekować się. W szerszym znaczeniu - leczyć. Psyche oznacza duszę. Połączenie tych dwóch słów wyraża leczenie duszy, opiekowanie się dusząPodejście psychodynamiczne w psychoterapii zostało opracowane na podstawie uznanych koncepcji psychoanalitycznych. Jest aktualnie prężnie rozwijającą się dziedziną o udowodnionej naukowo skuteczności. 

 

W procesie psychoterapii psychodynamiczej dąży się do rozpoznawania nieuświadomionej warstwy myśli, przeżyć i wewnętrznych konfliktów. Istotną częścią terapii jest również badanie wzorców relacji, które mogą rozwijać się w oparciu o kontakt z terapeutą. W czasie terapii zachęcam do swobodnego dzielenia się swoimi myślami oraz przeżyciami. 

 

Psychoterapia podaje pacjentowi nowe, szersze spojrzenie zarówno na jego wewnętrzną, jak i zewnętrzną rzeczywistość. Przyczynia się nie tylko do zmniejszenia cierpienia psychicznego, ale sprzyja również rozwojowi - lepszemu rozumieniu siebie i bardziej satysfakcjonującemu oraz pełniejszemu funkcjonowaniu w różnych dziedzinach życia. Sesje odbywają się raz bądź dwa razy w tygodniu o stałej porze. Trwają 50 min.

Czym wyróźnia się psychoterapia psychodynamiczna?

Fragment pracy J. Shedler Skuteczność terapii psychodynamicznej opublikowanej na łamach American Psychologist. Tom 65 (2), luty - marzec 2010:

Siedem cech rzetelnie odróżniaja psychoterapie psychodynamiczną od innych:

1. Zorientowanie na afekt i wyrażanie emocji. Terapia psychodynamiczna zachęca do eksploracji i omawiania pełnego spektrum emocji pacjenta. Terapeuta pomaga pacjentowi opisać i ubrać w słowa uczucia, włączając te, które są problematyczne bądź zagrażające, a także te, których pacjent nie jest w stanie początkowo rozpoznać, bądź przyswoić. W odróżnieniu od orientacji poznawczej, gdzie kładzie się większy nacisk na myśli i przekonania. Uznaje się również, że wgląd intelektualny nie jest tym samym, co wgląd emocjonalny, rezonujący na głębokim poziomie i prowadzący do zmiany (jest to jedna z przyczyn, dla których wielu inteligentnych ludzi o psychologizującym myśleniu potrafi znaleźć przyczynę swoich trudności, jednak ich zrozumienie nie pomaga im w ich przezwyciężeniu).

2. Eksploracja prób uniknięcia niepokojących myśli i uczuć. Ludzie, umyślnie i nieumyślnie, robią bardzo dużo rzeczy aby uniknąć tych aspektów doświadczenia, które są problematyczne. To unikanie (obrony i opór) może przybrać proste formy, takie jak opuszczanie sesji, spóźnianie się, czy bycie wymijającym. Mogą to być też formy subtelne, na przykład zmiany tematu, gdy pojawią się określone idee, skupianie się na ubocznych aspektach doświadczenia, zamiast na tym co psychologicznie znaczące, odnoszenie się do faktów i zdarzeń z pominięciem afektów, skupianie się na okolicznościach zewnętrznych, zamiast swojej roli w kształtowaniu wydarzeń i tak dalej. Terapeuci psychodynamiczni aktywnie skupiają się na tych unikach i eksplorują je.

3. Identyfikacja powtarzających się tematów i wzorców. Terapeuci psychodynamiczni pracują nad identyfikacją i eksploracją tematów i wzorców powtarzających się w myślach i uczuciach pacjentów, ich obrazie siebie, związkach i doświadczeniach życiowych. W niektórych przypadkach, pacjent może być dotkliwie świadom powtarzających się wzorców, które są bolesne lub jałowe, ale nie potrafić od nich uciec (np. mężczyzna, którego ciągle pociągają partnerki, które są niedostępne emocjonalnie; kobieta nieustannie sabotująca swój własny sukces). W innych przypadkach, pacjent może być nieświadomy wzorców, dopóki terapeuta pomoże jemu lub jej rozpoznać je i zrozumieć.

4. Omawianie doświadczeń z przeszłości. Zrozumienie przeszłych doświadczeń jest związane z identyfikacją powracających tematów i wzorców. Szczególnie wczesne doświadczenie przywiązania do ważnych osób wpływa na nasze teraźniejsze relacje i to jak ich doświadczamy. Terapeuci psychodynamiczni badają wczesne doświadczenia, związek pomiędzy przeszłością, a teraźniejszością, a także sposoby w jakie przeszłość „nadal żyje w teraźniejszości”. Nie chodzi o skupienie się na przeszłości dla niej samej, ale raczej o to, w jaki sposób przeszłość może wyjaśniać obecne trudności psychologiczne. Celem jest pomoc pacjentom w uwolnieniu się z ograniczeń przeszłego doświadczenia, aby mogli pełniej żyć w teraźniejszości.

5. Koncentracja na związkach interpersonalnych. Terapia psychodynamiczna kładzie duży nacisk na związki i doświadczenia interpersonalne pacjentów. Zarówno adaptacyjne, jak i nieadaptacyjne aspekty osobowości i obrazu siebie tworzą się w kontekście związków i przywiązania, a trudności psychologiczne często pojawiają się, kiedy problematyczne wzorce interpersonalne zakłócają zdolność jednostki do zaspokojenia jej potrzeb emocjonalnych.

6. Koncentracja na relacji terapeutycznej. Relacja pomiędzy terapeutą a pacjentem jest sama w sobie ważnym związkiem interpersonalnym, który może stać się głęboko znaczący i naładowany emocjonalnie. Jeżeli w czyichś relacjach występują powtarzające się motywy, zazwyczaj pojawiają się też one w jakiejś formie w relacji terapeutycznej. Na przykład, osoba, która ma tendencję do nieufności wobec innych może być podejrzliwa wobec terapeuty; osoba która obawia się braku akceptacji, odrzucenia lub porzucenia może obawiać się odrzucenia przez terapeutę, świadomie bądź nie; osoba borykająca się z gniewem i wrogością może zmagać się z gniewem skierowanym w stronę terapeuty; i tak dalej (są to dosyć zgrubne przykłady; powtarzanie wzorów interpersonalnych w relacji terapeutycznej jest często bardziej skomplikowane i subtelne niż te przykłady sugerują). Powracanie wzorów interpersonalnych w relacji terapeutycznej (...) dostarcza wyjątkowej możliwości aby zbadać i zmienić je in vivo. Celem jest większa elastyczność w związkach interpersonalnych oraz zwiększona zdolność zaspokojenia potrzeb interpersonalnych.

7. Eksploracja świata fantazji. Inaczej niż w innych terapiach, gdzie terapeuta może aktywnie strukturować sesje, lub poruszać się w określonym porządku, w terapii psychodynamicznej pacjenci są zachęcani do swobodnego mówienia o czymkolwiek myślą. Kiedy pacjenci to czynią (a większość pacjentów potrzebuje sporej pomocy terapeuty, zanim mogą naprawdę swobodnie mówić), ich myśli w naturalny sposób wędrują po wielu obszarach życia psychicznego, obejmując pragnienia, lęki, fantazje, sny i marzenia na jawie (z których wiele pacjent wcześniej nie próbował nazwać). Cały ten materiał stanowi bogate źródło informacji na temat tego, jak osoba postrzega siebie i innych, interpretuje i nadaje sens doświadczeniom, unika aspektów doświadczenia lub zakłóca swoją potencjalną zdolność do odnajdywania radości i znaczenia w życiu.

To ostatnie zdanie wskazuje na szerszy cel, który jest zawarty we wszystkich innych: cele terapii psychodynamicznej uwzględniają, ale wychodzą poza remisję symptomów. Skuteczne leczenie powinno nie tylko złagodzić objawy (tj. pozbyć się czegoś), ale także zwiększyć pozytywną obecność zdolności i zasobów psychologicznych.

  • Facebook

Copyright: Marta Łyzińska